Nawrót uzależnienia jest wbrew pozorom dość skomplikowanym procesem, w przypadku którego trudno wskazać jednoznaczne przyczyny. Niekiedy może się wydawać, że nawrót jest impulsem, moment utraty kontroli, jest to jednak błędne przekonanie. Decyzja o powrocie do alkoholu czy narkotyków jest najczęściej wynikiem długotrwałej wewnętrznej walki, w tym przypadku niestety przegranej.

Nawrót uzależnienia rozpoczyna się najczęściej jakimś osobistym lub zawodowym niepowodzeniem, konfliktem z otoczeniem lub stresującą sytuacją. Chory zaczyna czuć się przytłoczony, przybity i znudzony, czasami pojawiają się stany depresyjne. Stąd już tylko niewielki krok do sentymentalnych wspomnień z czasów sprzed terapii, gdy jeszcze był uzależniony i – w swoim mniemaniu – aż takich problemów nie miał. Sama choroba ulega relatywizacji i traktowana jest nie jako realne zagrożenie, ale jako coś, co już minęło, ewentualnie nigdy nie było wielkim kłopotem. Jeżeli w tym momencie nie nastąpi interwencja z zewnątrz (przyjaciela, członka rodziny, terapeuty itp.), wówczas istnieje bardzo duże prawdopodobieństwo, że nałóg powróci.

Nie należy również zapomnieć innych przyczynach powrotu do nałogu. Jedne z nich, znane pod nazwą wyzwalaczy, to po prostu sytuacje lub miejsca, które jednoznacznie kojarzą się z nałogiem. Osoby walczące z uzależnieniem bardzo często unikają sytuacji, które mogą stać się przyczyną wspomnień lub zachowań jednoznacznie przypisanych do nałogu. Niestety, czasami nawet przypadkowe spotkanie jakiejś długo niewidzianej osoby, związanej w jakikolwiek sposób z dawnym nałogiem, może doprowadzić do jego nawrotu.

Nie zapominajmy również o kwestiach osobowościowych. Perfekcjonista może być ciągle z siebie niezadowolony, co dotyczy również stanu trzeźwości w początkowych stadiach terapii. Stąd prosta droga do nawrotu. Z kolei pacjenci o niedojrzałej osobowości lękają się konsekwencji trzeźwienia, a nie potrafiąc samodzielnie podjąć decyzji odnośnie kontynuowania terapii, wracają do nałogu. Dla odmiany osoby narcystyczne oczekują od świata głównie pochwał i pochlebstw. Jeżeli ich nie otrzymują, wówczas – przekonani o własnej nieomylności – z powrotem stają się uzależnione. Inny typ osobowości, antyspołeczny, po prostu nie przyjmuje do wiadomości, że potrzebuje pomocy, tylko stara się przezwyciężyć nałóg na własną rękę. Najczęściej bez powodzenia.

Dlatego jeżeli chcecie Państwo zmienić swoje życie i przezwyciężyć uzależnienie, wówczas powinniście skorzystać z pomocy specjalisty. Otrzymacie nie tylko pomoc terapeutyczną, ale zostanie również nauczeni, jak radzić sobie ze światem na trzeźwo.